DeflagraTED

(Source: going-bananas)

(Source: ultralover)

Siguro naisipan kong magBLOG ng ganto kasi sa MAD Concept namin. May activity kasi kaming Self-Awareness. Bago mo nga naman maintindihan ang ibang tao, dapat sarili mo muna.

I’m Tedlyn Johnnine S. Aquisay.

Friends call me Ted while Family and Relatives call me Nin.

Madalas akong napagkakamalang MASUNGIT. Sabi nga ng friends ko, first impression daw nila (halos lahat sila) is MASUNGIT/MATARAY ako. Naalala ko sabi ni Sugarlove (Reynalyn Apostol) nung unang araw na pumasok ako (2nd year-2nd sem) at tinanong ko kung may nakaupo sa upuan sa tabi nya eh ang taray ko daw tas parang padabog pa yung pagusog ko ng upuan, eh naaalala ko sobrang POKER FACE ako nun at nagtry talaga ako na magSMILE at ‘di magmukhang mataray. Pero sabi nga nya, HINDI naman daw pala ako ganun.

Naalala ko din sabi naman ni Zapants (Khrisna Zapanta), ang aking Walking Diary dahil alam nya lahat ng LoveLife Issues ko na pati sya napupuyat at namumrublema kakaiyak ko, ang sungit ko nga daw nung unang pagkakasama namin. At ayun, mali din yung first impression nya sakin. Tapos ngayon, ang dami daw natatakot sakin thru Discipline Committee kapag Enrollment at Grade Slip Distribution. Natatawa talaga kami/ako kapag naaalala ko yan kasi pakiradam ko monster ako. Pero syempre, cute na monster. Hihi.

Sa lahat ng mga college friends ko, siguro si Tseb (Crystal Manalo) yung isa sa mga taong makakasabi ng sino ako. Kasi alam kong alam nya yung ugali ko. :) Pero kahit naman madalas akong nagtataray at nagsusungit sa kanya, love nya pa din ako kasi dito sa Video na ginawa nya para sakin.

Pessimistic. Kapag may problem ako I always consider the negative outcomes of a situation. Ako yung tao na ayaw kong paasahin yung sarili ko na magiging okay kahit hindi naman talaga. Para sakin mahirap umasa na magiging okay tapos kapag andyan na hindi naman pala. Mas mabuti na yung negative yung naiisip mo tapos magiging positive pala, mas masarap yun sa pakiramdam. Tsaka at least, READY ka na.

Sensitive. Most of the time ako ganyan at hindi ko kinakaila yan. Onting words lang na ma-offend ako dinidibdib ko na yan. Kahit isang word lang yan, iiyakan ko talaga kapag nasaktan ako.

Cry-baby. I always cry. Feel ko nga kaya ako nagkaroon ng Dry-eye syndrome kakaiyak ko. Simpleng bagay iniiyakan ko. Kahit hindi importante, ang babaw lang talaga ng luha ko.

Regression. Madalas akong isip bata kapag kasama ko mga kaibigan ko. Feel ko kasi hindi ko na marerelive yung dating ako tsaka kapag malungkot ako masarap maging bata ulit. Naging defense mechanism ko na magpakabata.

Glutton. MATAKAW ako. Pero sobrang nasosobrahan kapag malungkot ako. I find contentment and satisfaction kapag kumakain ako.

Misinterpreted. Yan siguro yung most appropriate na word para sakin. Bukod sa napakadaming words na magdedescribe sakin. Akala nila palagi ang sama ko na, hindi pa kasi nila ako nakikilala tulad ng mga kaibigan ko.

I don’t look as stupid as that in the photo but I wore that simple black dress with a vintage gold necklace-which I just removed before I got my hands full with this wireless microphones-and my beige platform heels (I know! I got no photo showing my whole outfit </3 ) but, yes that was what I was wearing.

AM Session began with parents getting inside the Crossroads 77 Convenarium then the students. I was tasked to announce to the students that they have to put the loathe bag under their seats once they were to sit. Then I was roaming around the back of the convenarium when there was this three students - two women and one man. The woman approached me…

Woman1: ate, papicture

Me: (unsure of how she meant that phrase) pipicturan ko po kayo? camera nyo po?

Man: (pulling the arms of woman1)

W1: hindi, papicture sayo

Me: (blank) ha?

Man: (still pulling) wag na.

W1: (turning to the man) osige, wag na nga. (turning to me) wag nalang ate.

Then I laughed. :)) EPIC eh.